Φαντασμαγορικότατο έχουν κάνει το έθιμο με τις φωτιές του Αϊ Γιάννη του Φανιστή στα Βλυχάδια και στο Καντούνι.
Παραμονή της γιορτής του Αγίου και τα παιδιά συγκεντρώνουν ξερούς σχίνους, άχρηστα πράγματα από τα σπίτια της γειτονιάς και στήνουν τεράστιους φανούς, που πυροδοτούνται μόλις πέσει για τα καλά το σκοτάδι. Αμέσως μετά βουτιές στο κολπίσκο των Βλυχαδιών, ευκαιρία να καεί και το μαγιάτικο στεφάνι ρίχνοντας αλάτι στη φωτιά για το κακό μάτι!.
Είναι γνωστό ότι ο Ιούνιος ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στη θεά Ήρα (Juno) τη γυναίκα του Δία που τη γιόρταζαν την πρώτη μέρα του μήνα. Ο λαός τον λέει θεριστή κι Αι-Γιαννίτη (πέρα από όλες τις άλλες ονομασίες που του δίνουν), λόγω της γιορτής του Άι-Γιάννη στις 24 του μήνα είναι και η πιο σημαντική.
Στις 21 Ιουνίου έχουμε τη μεγαλύτερη μέρα, οι άνθρωποι θεωρούν πως αρχίζει η «τροπή του ηλίου» και μιλούν για το θερινό «λιοτρόπι», γιαυτό και στις 24 μιλούν για τον Αι-Γιάννη του λιοτροπιού. Έτσι η γιορτή του Αι-Γιάννη συνδέθηκε με δύο γεγονότα το θρησκευτικό και το κλιματολογικό.
Στις 23 Ιουνίου, την παραμονή της γιορτής, στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη ανάβουν φωτιές σε δρόμους, σοκάκια ή μπροστά στα σπίτια με ότι σαβούρα υπάρχει για κάψιμο. Πηδούν πάνω από τις φωτιές σταυρωτά, τρεις φορές τουλάχιστον, γιατί ο αριθμός τρία έχει μαγική δύναμη και φωνάζουν
«Να πηδήσω τη φωτιά να μη με πιάσει αρρώστια!» λέει ο σοφός λαός μας. Η δύναμη της φωτιάς θεωρείται καθαρτική κι έτσι όσοι περάσουν από πάνω της, αποτρέπουν το κακό και παίρνουν υγεία και δύναμη. Εύλογα ο Άγιος επικράτησε να λέγεται Φανιστής, Λαμπαδάρης ή Λαμπροφόρος από τους φανούς ή αφανούς , δηλαδή τις φωτιές που ανάβουν.
Οι Βυζαντινοί επίσης είχαν έθιμο να πηδούν φωτιές κάθε πρωτομηνιά, για να έχουν γούρι στις δουλειές τους και να ζήσουν όλο το μήνα με υγεία και δύναμη. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Εβραίοι και οι Αιγύπτιοι είχαν το έθιμο αυτό στις 24 Ιου
νίου.
